advizip
خانهمشاهده منتورهاحوزه‌های پشتیبانیدرباره ما
ورود
advizip

از تجربه کسانی که این مسیر را طی کرده‌اند کمک بگیرید، با آگاهی بیشتری تصمیم بگیرید و با اطمینان قدم بعدی را بردارید..

خبرنامه

نکات منتورینگ و به‌روزرسانی‌های پلتفرم را در ایمیل خود دریافت کنید

پلتفرم

  • مشاهده منتورها
  • حوزه‌های پشتیبانی
  • منتور شو

منابع

  • وبلاگ‌ها
  • منابع بر اساس مرحله
  • سوالات متداول

شرکت

  • درباره دانازیپ
  • تماس
  • اطلاعات حقوقی
  • حریم خصوصی
  • سیاست کوکی‌ها
  • شرایط و مقررات

© 2026 دانازیپ. آدم‌های واقعی، تجربه‌های واقعی.

پرداخت امن · منتورهای تایید شده · حفاظت از پلتفرم

بازگشت به بلاگ

هدف شغلی‌ای که باعث شد در مهاجرت تصمیم اشتباه بگیرم

Admin·2026-09-08 08:00
هدف شغلی‌ای که باعث شد در مهاجرت تصمیم اشتباه بگیرم

هدف شغلی‌ای که مرا به تصمیم اشتباه در مهاجرت رساند

قبل از مهاجرت، یک هدف شغلی داشتم که کاملاً منطقی به نظر می‌رسید: پردرآمدترین شغل بین‌المللی‌ای را پیدا کنم که از دستم برمی‌آید.

با خودم فکر می‌کردم وقتی قرار است کشورم را عوض کنم، کاغذبازی‌های مهاجرت را پشت سر بگذارم، از عزیزانم دور شوم و زندگی را از صفر بسازم، این جابه‌جایی باید یک پیشرفت شغلی جدی به همراه داشته باشد.

پس حقوق‌ها را مقایسه کردم، درباره شرکت‌های بزرگ تحقیق کردم، شهرهای دارای بازار کار قوی را بررسی کردم و به عنوان شغلی، احتمال ترفیع و تأثیر سابقه بین‌المللی بر رزومه‌ام فکر کردم.

در نهایت پیشنهادی را انتخاب کردم که از نظر حرفه‌ای قوی‌تر به نظر می‌رسید. روی کاغذ ایرادگرفتن از آن سخت بود: حقوق بهتر، کارفرمای شناخته‌شده، تجربه بین‌المللی و امکان رشد زیاد.

اما پس از مهاجرت، آرام‌آرام فهمیدم اشتباه کرده‌ام. نه به‌خاطر اینکه جاه‌طلبی شغلی بد بود یا شغل وحشتناکی داشتم. اشتباه من این بود که تمام زندگی‌ام را بر اساس یک معیار شغلی تنظیم کرده بودم. وقتی زندگی در آن شرایط شروع شد، تازه دیدم چه چیزهای مهمی را اصلاً اندازه نگرفته بودم.

هدف شغلی‌ای که گمراهم کرد

هدف من فقط رشد حرفه‌ای نبود؛ دنبال رشد حرفه‌ایِ قابل‌نمایش بودم. حقوق، عنوان شغلی، اعتبار شرکت و امکان ترفیع را می‌شد ساده مقایسه کرد. اگر پیشنهادی ۲۰ درصد حقوق بیشتر داشت، بهتر به نظر می‌رسید؛ اگر اسم شرکت مشهورتر بود، فرصت قوی‌تر تلقی می‌شد؛ و اگر شهر شرکت‌های بزرگ بیشتری داشت، انتخاب هوشمندانه‌تری به نظر می‌آمد.

اما مشخص نکرده بودم از حرفه‌ام واقعاً چه می‌خواهم: امنیت مالی، کار جذاب، آزادی، مدیریت، زمان، انعطاف‌پذیری بلندمدت یا فرصتی برای خوداشتغالی؟

من معیار امتیازدهی را با هدف اصلی اشتباه گرفته بودم.

پشت هر هدف شغلی، باید هدفی برای زندگی وجود داشته باشد

این اولین درسی بود که گرفتم. «پول بیشتری درآوردن» لزوماً هدف بدی نیست؛ اما برای چه؟ شاید می‌خواهی پس‌انداز کنی، به خانواده کمک کنی، خانه بخری، مستقل شوی، سفر بروی، کسب‌وکار راه بیندازی یا فشار مالی‌ات کمتر شود.

اگر ندانی قرار است پول به چه دردی بخورد، می‌توانی تا ابد دنبال درآمد بیشتر باشی بی‌آنکه به مرحله «کافی است» برسی.

درباره ترفیع هم همین است. چرا عنوان ارشدتر می‌خواهی؟ برای اثرگذاری بیشتر، فرصت‌های بهتر، درآمد بالاتر، کار جالب‌تر، یا صرفاً چون احساس می‌کنی باید همیشه جلوتر بروی؟

وقتی این سؤال‌ها را از خودم پرسیدم، تصمیم اولیه مهاجرتم شکل دیگری پیدا کرد.

اول شغل را انتخاب کردم، بعد زندگی را

شاید بزرگ‌ترین اشتباهم همین بود. ترتیب تصمیم من این‌طور بود:

شغل ← شهر ← سبک زندگی

اول بهترین فرصت کاری را پیدا کردم، بعد شهر مرتبط با آن را پذیرفتم و در نهایت سعی کردم زندگی‌ام را با این دو هماهنگ کنم.

حالا این ترتیب را ترجیح می‌دهم:

زندگی ← حرفه ← محل زندگی

دوست دارم هفته معمولی‌ام چه شکلی باشد؟ چه حرفه‌ای از چنین زندگی‌ای پشتیبانی می‌کند؟ کدام مقصدها هر دو را فراهم می‌کنند؟ این به معنای ترجیح همیشگی سبک زندگی به کار نیست؛ یعنی نباید اجازه دهیم کار، خودکار برای تمام بخش‌های زندگی تصمیم بگیرد.

حقوق بیشتر بود، اما هزینه‌ها هم همین‌طور

یکی از دلایل اصلی جذابیت پیشنهاد، افزایش حقوق بود. اما من اعداد ناخالص را دقیق‌تر از واقعیت زندگی مقایسه کرده بودم.

گزینه اول: دریافتی خالص ۴۵۰۰ یورو، مخارج ضروری ۳۲۵۰ یورو، مانده ۱۲۵۰ یورو.

گزینه دوم: دریافتی خالص ۳۷۰۰ یورو، مخارج ضروری ۲۳۰۰ یورو، مانده ۱۴۰۰ یورو.

با مقایسه حقوق، گزینه اول قوی‌تر است؛ اما گزینه دوم پول بیشتری بعد از خرج‌ها باقی می‌گذارد. حالا کیفیت خانه، مسیر رفت‌وآمد، ساعات کار و حمل‌ونقل را هم حساب کن. شاید فرصت شغلی «بهتر»، از نظر مالی زندگی بهتری نسازد.

یاد گرفتم به‌جای «کجا بیشترین حقوق را می‌گیرم؟» بپرسم «کجا درآمدم زندگی دلخواهم را ممکن می‌کند؟»

هزینه زمان را دست‌کم گرفته بودم

حتی بزرگ‌ترین مشکل، پول نبود؛ زمان بود. فرصت حرفه‌ای بهتر، برنامه سنگین‌تری داشت: کار طولانی‌تر، رفت‌وآمد بیشتر، مصرف انرژی ذهنی بیشتر و سخت‌ترشدن فاصله‌گرفتن از کار.

قبل از رفتن فکر می‌کردم از پسش برمی‌آیم. اما سال اول مهاجرت به زمانی خارج از کار هم نیاز دارد؛ باید خانه پیدا کنی، کارهای اداری را انجام بدهی، زبان یاد بگیری، شهر را بشناسی، دوست پیدا کنی و رابطه با عزیزان قبلی را نگه داری.

وقتی شغل تقریباً تمام انرژی‌ات را بگیرد، ممکن است بخش‌های دیگر زندگی در همان مرحله ابتدایی باقی بمانند.

شهری معتبر، لزوماً زندگی بهتری نساخت

من موفقیت شغلی را به شهرهای بزرگ و کارفرماهای بین‌المللی پیوند زده بودم. اما در زندگی واقعی سؤال‌های دیگری مهم شدند: آیا خانه‌ای می‌توانم اجاره کنم که دوستش داشته باشم؟ چقدر در مسیر کار هستم؟ آیا غیر از ساعت کار از شهر لذت می‌برم؟ می‌توانم رابطه بسازم؟ آیا واقعاً به همه امکانات آن شهر نیاز دارم؟ شاید شهری کوچک‌تر، با همان فرصت حرفه‌ای، روزمره بهتری ایجاد می‌کرد.

آن شهر بد نبود؛ فقط مشهوربودنش به معنای مناسب‌بودن برای من نبود.

نگاهم به رشد شغلی بیش‌ازحد محدود بود

قبلاً رشد را فقط عمودی می‌دیدم: کارشناس تازه‌کار، کارشناس، ارشد، مدیر و مدیر بالاتر؛ مسئولیت بیشتر، حقوق بیشتر و عنوان بهتر.

اما رشد حرفه‌ای می‌تواند افقی هم باشد: یادگرفتن مهارت فنی تازه، شناخت صنعت، تجربه بین‌المللی، شبکه حرفه‌ای قوی، ارتباط مؤثرتر، توان رهبری، زبان، استقلال و انعطاف‌پذیری بیشتر.

کسی که حقوقش ۳۰ درصد زیاد می‌شود، لزوماً از فردی که مهارت‌های ارزشمند و انتخاب‌های آینده بیشتری به دست می‌آورد جلوتر نیست. وقتی این را فهمیدم، فرصت‌ها را جور دیگری سنجیدم.

مثال عملی؛ انتخاب «بدیهی» دانیل

دانیل مدیر محصول است و میان دو فرصت بین‌المللی انتخاب می‌کند.

شغل اول: دریافتی خالص ۴۷۰۰ یورو؛ شرکت بین‌المللی بزرگ؛ عنوان چشمگیر؛ هفته‌ای ۵۰ ساعت کار؛ رفت‌وآمد ۶۰ دقیقه‌ای؛ اجاره خانه ۱۷۰۰ یورو؛ امکان ترفیع سریع.

شغل دوم: دریافتی خالص ۳۹۰۰ یورو؛ شرکت کوچک‌تر؛ عنوان مناسب؛ هفته‌ای ۴۰ ساعت کار؛ رفت‌وآمد ۲۰ دقیقه‌ای؛ اجاره ۱۱۰۰ یورو؛ پیشرفت حرفه‌ای متوسط.

دانیل ابتدا شغل اول را انتخاب می‌کند. منطقی هم به نظر می‌رسد. اما یک سال بعد می‌فهمد درآمد بیشتر، آن‌قدر که انتظار داشت وضعیت مالی‌اش را عوض نکرده است. خانه گران‌تر است، رفت‌وآمدش حدود هشت ساعت در هفته بیشتر زمان می‌گیرد، برای کلاس زبان انرژی ندارد و روابط اجتماعی‌اش ضعیف‌اند.

او از حرفه‌اش متنفر نیست؛ از زندگی‌ای ناراضی است که برای حفظ آن حرفه باید تحمل کند.

اگر تنها تعریف موفقیت برای دانیل رشد سریع شغلی بود، انتخاب اول احتمالاً درست محسوب می‌شد. اگر هدفش رشد حرفه‌ای همراه با ثبات مالی، رابطه و وقت آزاد بود، شاید شغل دوم بهتر بود. اشتباه لزوماً انتخاب اول نبود؛ اشتباه، تعریف‌نکردن معنای «بهتر» بود.

به شغل دومم به‌اندازه کافی فکر نکرده بودم

هنگام مهاجرت معمولاً تمام فکرمان گرفتن اولین شغل است؛ طبیعی هم هست، چون همان پیشنهاد ممکن است مهاجرت را ممکن کند. ولی در برنامه بلندمدت، شغل دوم می‌تواند حتی مهم‌تر باشد.

اگر از کارفرمای اول جدا شوم چه می‌شود؟ آیا شرکت‌های دیگری نزدیک من هستند؟ تجربه‌ام قابل‌انتقال است؟ زبان محدودم می‌کند؟ مهارت‌هایی می‌سازم که کارفرماهای دیگر هم بخواهند؟ تغییر شغل روی بخش‌های دیگر زندگی اثر دارد؟

برنامه‌ای که به یک کارفرما متکی است شکننده می‌شود. کم‌کم ارزش حق انتخاب حرفه‌ای را تقریباً به‌اندازه اولین حقوق دانستم.

زبان به مسئله‌ای شغلی تبدیل شد

قبل از مهاجرت، زبان را بیشتر موضوعی مربوط به سازگاری اجتماعی می‌دیدم؛ آیا می‌توانم امور روزمره را پیش ببرم؟ اما بعد فهمیدم توانایی محدود در زبان محلی، بسته به حرفه و مقصد، می‌تواند ارتباط‌سازی، کار با مشتری، مدیریت، تغییر شغل، دسترسی به شرکت‌های بومی و اعتمادبه‌نفس حرفه‌ای را محدود کند.

اولین شغل انگلیسی‌زبان ممکن است همه‌چیز را آسان جلوه دهد؛ اما شغل پنجم تو شاید به سطح کاملاً متفاوتی از تسلط به زبان نیاز داشته باشد. این موضوع را باید از ابتدا در برنامه بلندمدت دید.

هدفم زمان پایان نداشت

من گفته بودم: «برای پیشرفت شغلی از کیفیت زندگی‌ام می‌گذرم.» اما تا کی؟ یک سال، سه سال یا ده سال؟

وقتی زمان مشخص نباشد، فداکاری موقت به سبک زندگی دائمی تبدیل می‌شود. هدف بهتر می‌توانست این باشد: «سه سال آینده رشد حرفه‌ای را در اولویت می‌گذارم، ۳۰ هزار یورو پس‌انداز می‌کنم و چند مهارت مشخص می‌سازم؛ بعد دوباره ارزیابی می‌کنم.» این‌طور فداکاری هم هدف دارد و هم نقطه بازنگری.

تصمیم اشتباه هم برایم ارزش داشت

قرار نیست هر تصمیم اشتباه در مهاجرت به پشیمانی ختم شود. همان انتخاب به من تجربه بین‌المللی، مهارت شغلی، رزومه قوی‌تر، خودشناسی بیشتر، روابط تازه و تعریف روشن‌تری از موفقیت داد.

برای زندگی‌ای که بعدها فهمیدم می‌خواهم، آن تصمیم مناسب نبود؛ ولی همان تجربه کمک کرد بفهمم چه زندگی‌ای می‌خواهم. گاهی ارزش یک تصمیم غلط، اطلاعاتی است که به تو می‌دهد.

دیگر نمی‌پرسم «کدام چشمگیرتر است؟»

حالا می‌پرسم: «کدام انتخاب در آینده گزینه‌های ارزشمندتری به من می‌دهد؟» شغلی با حقوق کمی کمتر شاید مهارت بیشتر، وقت آزادتر، شبکه حرفه‌ای قوی‌تر، امکان دورکاری، روال سالم‌تر، کارفرماهای جایگزین یا محیط بهتری برای یادگیری زبان داشته باشد. این مزیت‌ها شاید فوراً در رزومه چشمگیر نباشند، اما ارزش بلندمدت بالایی دارند.

اشتباهات رایج در تعیین هدف شغلی پیش از مهاجرت

تبدیل حقوق به تمام هدف

پول مهم است، اما روشن کن قرار است با آن به چه چیزی برسی.

انتخاب شغل پیش از سبک زندگی

زندگی روزمره‌ای را که همراه فرصت شغلی می‌آید بررسی کن.

مقایسه درآمد ناخالص

دریافتی واقعی و هزینه‌های زندگی را حساب کن.

نادیده‌گرفتن رفت‌وآمد

وقت هم بخشی از پاداش شغل است.

یکی‌دانستن اعتبار و پیشرفت

کارفرمای مشهور الزاماً بهترین محیط رشد حرفه‌ای نیست.

فکرکردن فقط به شغل اول

فرصت‌های جایگزین آینده را هم بررسی کن.

نادیده‌گرفتن زبان

زبان بر جابه‌جایی شغلی بلندمدت اثر می‌گذارد.

بی‌پایان‌گذاشتن فداکاری

برای دوره‌های کاری سنگین هدف و زمان بازنگری مشخص کن.

چیزی که درباره جاه‌طلبی شغلی در خارج کمتر گفته می‌شود

مهاجرت می‌تواند جاه‌طلبی شغلی را تشدید کند، چون دلت می‌خواهد ثابت کنی این همه سختی ارزشش را داشته است. پول خرج کرده‌ای، عزیزانت را ترک کرده‌ای، مدارک جمع کرده‌ای و ریسک پذیرفته‌ای. در نتیجه حقوق، ترفیع و اعتبار شرکت از نظر عاطفی هم مهم می‌شوند؛ انگار مدرکی هستند برای «موفقیت» مهاجرت.

اما لازم نیست به کسی داستان مهاجرت چشمگیری ارائه بدهی. موفقیت ممکن است در نهایت به معنای کار کمتر، انتخاب شهری کوچک‌تر، پذیرفتن شغلی کم‌درآمدتر، عوض‌کردن حرفه، مهاجرت دوباره یا بازگشت به خانه باشد.

موفقیت به معنای وفادارماندن به هدفی نیست که قبل از تجربه واقعی تعیین کرده بودی. گاهی یعنی اجازه بدهی اطلاعات تازه، هدف را تغییر دهند.

صحبت با کسی که چند سال جلوتر از تو در همان حرفه و مقصد کار کرده، می‌تواند بسیار مفید باشد. به‌جای «چطور پردرآمدترین شغل را پیدا کنم؟» بپرس: «کدام تصمیم‌های شغلی بعد از سه یا پنج سال انتخاب‌های بیشتری در اختیارت گذاشتند؟»

چارچوب بهتر برای هدف‌گذاری شغلی

قبل از انتخاب مقصد یا شغل بین‌المللی، حالا پنج چیز را مشخص می‌کنم:

۱. نتیجه حرفه‌ای

پنج سال بعد از نظر شغلی کجا می‌خواهم باشم؟

۲. نتیجه مالی

چه میزان پس‌انداز و ثبات مالی می‌خواهم؟

۳. حداقل‌های سبک زندگی

حاضر نیستم از چه چیزهایی بگذرم؟

۴. مهارت‌ها

می‌خواهم چه توانایی‌هایی را توسعه دهم؟

۵. راه‌های جایگزین

اگر برنامه اول جواب نداد، چه می‌کنم؟

مثلاً: «پنج سال بعد می‌خواهم تجربه کاری در سطح ارشد، مهارت بین‌المللی قوی، پس‌انداز اضطراری شش‌ماهه، ساعات کار منطقی و انعطاف کافی برای تغییر کارفرما یا محل زندگی داشته باشم.» این هدف بسیار کاربردی‌تر از جمله «می‌خواهم سالی ۱۰۰ هزار یورو درآمد داشته باشم» است. اولی یک حرفه را در دل زندگی توصیف می‌کند؛ دومی فقط یک عدد است.

چک‌لیست تصمیم شغلی پیش از مهاجرت

شغل

  • واقعاً می‌خواهم شغلم چه چیزی به من بدهد؟

  • این فرصت چه مهارت‌هایی ایجاد می‌کند؟

  • گزینه‌های آینده‌ام را بیشتر می‌کند؟

  • کارفرماهای جایگزین وجود دارند؟

  • حرفه‌ام پنج سال بعد چه شکلی می‌تواند باشد؟

امور مالی

  • درآمد خالص واقع‌بینانه‌ام چقدر است؟

  • هزینه‌های ضروری زندگی چه اندازه‌اند؟

  • واقعاً چقدر پس‌انداز می‌کنم؟

  • دنبال کدام هدف مالی هستم؟

  • افزایش حقوق بعد از کسر مخارج همچنان معنادار است؟

سبک زندگی

  • چند ساعت کار می‌کنم؟

  • رفت‌وآمد چقدر طول می‌کشد؟

  • خانه مناسب از نظر مالی در دسترسم هست؟

  • برای ساختن زندگی بیرون از کار وقت دارم؟

  • این روال را می‌توانم چند سال تحمل کنم؟

تناسب بلندمدت

  • زبان بر پیشرفت شغلی‌ام اثر می‌گذارد؟

  • مقصد بعد از شغل اول هم مناسب است؟

  • برنامه با وضعیت همسر و خانواده سازگار است؟

  • برنامه جایگزین من چیست؟

  • چه زمانی تصمیم را دوباره ارزیابی می‌کنم؟

درس‌هایی که گرفتم

هدف شغلی من کاملاً غلط نبود؛ ناقص بود. درآمد بیشتر می‌خواستم بی‌آنکه «کافی» را تعریف کنم. پیشرفت می‌خواستم بی‌آنکه بدانم به کدام سمت. اعتبار حرفه‌ای می‌خواستم بی‌آنکه بپرسم زندگی همراهش را دوست دارم یا نه.

مهاجرت این سؤال‌ها را واقعی کرد. امروز هم جاه‌طلبی را انتخاب می‌کنم، اما آن را متفاوت تعریف می‌کنم: حرفه‌ای که انتخاب‌هایم را بیشتر کند؛ پولی که امنیت بیاورد؛ مهارت‌هایی که ارزششان باقی بماند؛ کاری که برای زندگی جا بگذارد؛ و فداکاری موقتی‌ای که دقیقاً بدانم در ازایش چه چیزی می‌گیرم.

نتیجه‌گیری؛ نگذار یک معیار شغلی درباره تمام زندگی‌ات تصمیم بگیرد

بزرگ‌ترین اشتباهم تمایل به پیشرفت حرفه‌ای نبود؛ این بود که اجازه دادم فقط یک تعریف از پیشرفت، درباره شهر، خانه، رفت‌وآمد، سبک زندگی، وقت آزاد، روابط و تجربه مهاجرتم تصمیم بگیرد.

اگر به دلایل شغلی مهاجرت می‌کنی، جاه‌طلبی انگیزه بسیار خوبی است. فقط هدفت را دقیق‌تر مشخص کن. علاوه بر «کجا بیشترین حقوق را می‌گیرم؟» بپرس «کجا می‌توانم قوی‌ترین مسیر حرفه‌ای را بسازم؟» و بعد یک قدم جلوتر برو: «این مسیر حرفه‌ای به من اجازه می‌دهد چه زندگی‌ای بسازم؟»

حقوق و هزینه‌های واقعی را بررسی کن، بازار کار را بشناس، به زبان فکر کن، کارفرماهای جایگزین را بسنج، الزامات فعلی کار و اقامت را از منابع رسمی بررسی کن و با کسانی صحبت کن که چند سال از تو جلوترند.

گاهی هدفی که پیش از رفتن بی‌نقص به نظر می‌آید، دقیقاً همان هدفی است که بعد از فهمیدن معنای واقعی موفقیت باید دوباره بنویسی.

سؤالات متداول (FAQ)

آیا هدف‌های شغلی می‌توانند به تصمیم اشتباه در مهاجرت منجر شوند؟

بله. وقتی هدف بیش‌ازحد روی حقوق، عنوان یا اعتبار شرکت متمرکز باشد و هزینه زندگی، ساعت کار، محل زندگی، فرصت‌های آینده و کیفیت زندگی را نبیند، گمراه‌کننده می‌شود.

آیا حقوق باید مهم‌ترین عامل مهاجرت کاری باشد؟

حقوق مهم است، اما باید کنار دریافتی خالص، هزینه زندگی، امکان پس‌انداز، ساعت کاری، رفت‌وآمد و ارزش بلندمدت حرفه‌ای سنجیده شود.

چطور بفهمم یک شغل خارجی برای آینده حرفه‌ای‌ام خوب است؟

فقط اولین موقعیت را نبین. مهارت‌های تازه، کارفرماهای جایگزین، شبکه حرفه‌ای، نیازهای زبانی و افزایش انتخاب‌هایت در آینده را بررسی کن.

آیا گاهی پذیرفتن شغل کم‌درآمدتر در خارج بهتر است؟

بله. شغل کم‌درآمدتر ممکن است درآمد قابل‌استفاده بیشتر، مهارت بهتر، ساعت کار کوتاه‌تر، انعطاف بیشتر یا زندگی پایدارتری بدهد.

چند سال جلوتر برای حرفه‌ام برنامه‌ریزی کنم؟

داشتن افق پنج‌ساله معمولاً مفید است، به‌شرط انعطاف‌پذیری. به‌جای پیش‌بینی عنوان شغلی دقیق، مهارت، امنیت مالی و گزینه‌هایی را تعریف کن که می‌خواهی در آینده داشته باشی.

اگر بعد از مهاجرت فهمیدم مسیر شغلی اشتباهی انتخاب کرده‌ام چه کنم؟

قبل از اینکه کل مهاجرت را شکست بدانـی، مشخص کن چه چیزی درست کار نمی‌کند. شاید تغییر کارفرما، نقش شغلی، شهر، صنعت یا جهت حرفه‌ای کافی باشد.

چطور از انتخاب مقصد اشتباه برای حرفه‌ام جلوگیری کنم؟

درباره حرفه مشخص خودت، حقوق و هزینه‌های واقعی، انتظارات زبانی، کارفرماهای جایگزین و زندگی روزمره تحقیق کن. تجربه مهاجران باسابقه در همان شغل هم می‌تواند نکته‌هایی را نشان دهد که آگهی‌های استخدامی نمی‌گویند.