هزینههای شروع زندگی در خارج از کشور؛ چیزهایی که هیچکس به من نگفت

چیزهایی که هیچکس درباره هزینههای شروع زندگی در خارج از کشور به من نگفت
قبل از مهاجرت، فکر میکردم فهمیدن هزینههای شروع زندگی کار سادهای است.
پول بلیت را میدهید.
ودیعه خانه را پرداخت میکنید.
اجاره ماه اول را میدهید.
چند وسیله ضروری میخرید.
و بعد زندگی عادی شروع میشود.
من چنین تصویری در ذهنم داشتم؛ ولی واقعیت شلوغتر و پیچیدهتر بود.
چیزی که غافلگیرم کرد یک خرج خیلی بزرگ نبود؛ این بود که چندین هزینه دقیقاً همزمان از راه رسیدند.
ودیعه.
اقامت موقت.
رفتوآمد.
مدارک.
وسایل خانه.
سیمکارت و تلفن.
خرید اولیه مواد غذایی.
کارمزدهای کوچک.
چیزهایی که هیچوقت «هزینه مهاجرت» حسابشان نمیکردم، چون تکتکشان خیلی کم به نظر میرسیدند.
اما مهاجرت خرجهایی را که در حالت عادی شاید طی شش ماه اتفاق بیفتند، در دو هفته فشرده میکند.
هیچکس درست این موضوع را برایم توضیح نداده بود.
هزینه شروع زندگی در خارج فقط پول جابهجایی نیست؛ هزینه ساختن یک زندگی قابلاستفاده تقریباً از صفر است.
و این مبلغ میتواند با هزینه ماهانه عادی زندگی تفاوت زیادی داشته باشد.
هزینههای شروع زندگی در خارج دقیقاً شامل چه چیزهاییاند؟
حالا هزینههای شروع را تمام پولی میدانم که از زمان تصمیم به مهاجرت تا رسیدن به یک روال مالی باثبات باید پرداخت شود.
یعنی خیلی بیشتر از:
بلیت + ودیعه + اجاره ماه اول
بسته به شرایط، این هزینهها میتوانند شامل موارد زیر باشند:
درخواستها و مدارک
ترجمه یا تأیید مدارک
پرواز و بار
اقامت موقت
ودیعه خانه
اجاره اولیه
مبلمان و وسایل خانه
راهاندازی سیمکارت و اینترنت
رفتوآمد
هزینههای بیمه
خرید اولیه مواد غذایی
کارمزدهای بانکی و تبدیل ارز
مخارج شغلی یا دانشگاهی
قرار نیست همه مهاجران تمام این هزینهها را داشته باشند. بعضیها حتی خرجهای دیگری هم دارند.
مشکل برآوردهای کلی «هزینه مهاجرت» همین است: دوره شروع زندگی برای هرکس متفاوت است.
ماه صفر، ماه معمولی نیست
احتمالاً مهمترین درس بودجهبندی من همین بود.
قبل از رفتن، خرج ماهانهام را حساب کرده بودم:
اجاره.
خوراک.
رفتوآمد.
تلفن.
قبوض.
عددها قابلمدیریت به نظر میرسیدند.
اما وقتی رسیدم، فهمیدم ماه اول هیچ شباهتی به بودجه ماهانهای که نوشته بودم ندارد.
فقط هزینه زندگی عادی را نمیدادم؛ داشتم زیرساخت آن زندگی عادی را میساختم.
خرید اول سوپرمارکتم مثل خرید هفتگی نبود.
رفتوآمدهای هفته اول مثل هفتههای معمولی نبودند.
هزینه مسکن فقط اجاره نبود.
هزینه تلفن هم فقط قبض ماهانه نبود.
خرج راهاندازی هر طرف دیده میشد.
برای همین حالا «ماه صفر» را جدا از هزینه زندگی عادی حساب میکنم.
مسکن جایی است که هزینههای اولیه میتوانند سر به فلک بکشند
معمولاً بیشترین فشار مالیِ یکباره مربوط به مسکن است.
خیلیها میانگین اجاره ماهانه را بررسی میکنند و همانجا متوقف میشوند.
اما اجاره ماهانه بهتنهایی نشان نمیدهد برای ساکنشدن چقدر پول نقد لازم دارید.
ممکن است لازم باشد هزینه این موارد را بپردازید:
اقامت موقت
ودیعه
اجاره اولیه
هزینههای جانبی مسکن
مبلمان
وسایل خواب
وسایل آشپزخانه
قبوض
اینترنت
رفتوآمد هنگام جستوجوی خانه
فرض کنید اجاره ماهانه ۹۰۰ یورو است. معنایش این نیست که با ۹۰۰ یورو میتوانید وارد خانه شوید و زندگی را شروع کنید.
مبلغ لازم در ابتدا ممکن است چند برابر آن باشد.
برای همین همیشه باید بپرسید:
«برای گرفتن این خانه و قابلزندگیکردنش واقعاً چقدر پول نیاز دارم؟»
نه فقط:
«اجاره ماهانه چقدر است؟»
اقامت موقت مهمتر از چیزی بود که فکر میکردم
قبل از مهاجرت، اقامت موقت را یک دردسر اداری کوتاه میدیدم.
چند شب؛ شاید یک هفته. بعد خانه دائمی پیدا میکنم.
این فرض میتواند گران تمام شود.
جستوجوی خانه ممکن است طول بکشد، چون:
باید حضوری خانهها را ببینید
بازار رقابتی است
هنوز محلهها را نمیشناسید
از شما مدارک میخواهند
خانههای اول مناسب نیستند
نمیخواهید عجولانه قرارداد بدی امضا کنید
هر هفته اضافه پول دارد؛ آن هم درحالیکه اجاره کوتاهمدت میتواند شبی خیلی گرانتر از خانه دائمی باشد.
بودجهای که براساس سریعترین حالت پیدا کردن خانه بسته شود، شکننده است.
ترجیح میدهم برای جستوجوی طولانیتر پول کنار بگذارم و اگر زودتر خانه پیدا شد، خوشحال شوم.
«مبله» لزوماً یعنی «آماده زندگی» نیست
این یکی غافلگیرم کرد.
تصور میکردم خانه مبله بیشتر خرجهای راهاندازی را حذف میکند. گاهی همینطور است؛ اما گاهی فقط یعنی تخت، میز و کمد دارد.
هنوز ممکن است به اینها نیاز داشته باشید:
ملحفه
بالش
حوله
قابلمه و وسایل پختوپز
بشقاب و لیوان
قاشق و چنگال
مواد شوینده
وسایل نظمدهی
چراغ و روشنایی
وسایل برقی کوچک
لوازم شستوشوی لباس
سیم سیار
ابزارهای ساده
هر خرید بهتنهایی بیضرر به نظر میآید؛ بعد جمع هزینهها را میبینید.
یک تمرین خوب این است که تصور کنید فردا فقط با یک چمدان وارد خانه میشوید.
بعد بپرسید:
«برای اینکه راحت بخوابم، غذا بخورم، دوش بگیرم، کار کنم و خانه را تمیز نگه دارم چه چیزهایی لازم دارم؟»
همه جوابها را بنویسید. این فهرست واقعی وسایل اولیه شماست.
اولین خرید سوپرمارکت به شکل عجیبی گران است
خرید هفتگی عادی ممکن است فقط شامل غذا باشد؛ اما خرید اول بعد از مهاجرت، خرید پایههای یک خانه است.
شاید لازم داشته باشید:
روغن
نمک
ادویه
قهوه یا چای
مواد شوینده
لوازم شستن ظرفها
صابون
دستمال توالت
کیسه زباله
مواد غذایی اولیه و ماندگار
تکتک این چیزها لزوماً گران نیستند، اما باید خیلیهایشان را همزمان بخرید.
نکته خوب این است که بعضی هفتهها یا ماهها باقی میمانند؛ نکته بد این است که پولشان همان لحظه از حسابتان کم میشود.
دلیل دیگری که ماه اول نباید مثل ماه چهارم بودجهبندی شود، همین است.
مدارک هم ممکن است چند بار هزینه ایجاد کنند
قبل از رفتن در جدول بودجه فقط یک ردیف برای «مدارک» داشتم. مرتب بود؛ ولی واقعیت به این تمیزی نبود.
بسته به کشور و مسیر مهاجرتی، ممکن است هزینههایی برای موارد زیر پیش بیاید:
درخواستها
ترجمه
کپی برابر اصل
عکس
پست
مدارک مربوط به ثبتنام اداری
مدارک حرفهای
کاغذبازی دانشگاه
رفتوآمد به قرارهای اداری
روند دقیق به تابعیت، هدف اقامت و مقصد بستگی دارد. هزینهها و شرایط روز را باید از منابع رسمی بررسی کرد.
درس اصلی برای بودجهبندی ساده است:
هزینههای اداری معمولاً در چند مرحله میرسند، نه فقط یکبار.
بنابراین دیگر برایشان یک برآورد بینقص و ثابت نمینویسم؛ مبلغی اضافه هم کنار میگذارم.
هزینههای بانکی و تبدیل ارز بهراحتی فراموش میشوند
اینها از خرجهای کمسروصدای روزهای اولاند.
اگر پساندازتان به ارزی باشد و مخارج به ارز دیگر، ممکن است از این راهها پول از دست بدهید:
اختلاف نرخ تبدیل
انتقال بینالمللی
کارمزد برداشت
کارمزد کارت
هزینههای بانکی
شاید هیچ پرداختی بهتنهایی محسوس نباشد، اما در دوره مهاجرت تعداد تراکنشها زیاد است.
اگر پسانداز را با یک نرخ ایدهآل اینترنتی حساب کنید، ممکن است مبلغ قابلخرج واقعی را بیش از اندازه تخمین بزنید.
من ترجیح میدهم در برنامهریزی نرخ تبدیل محتاطانهتری فرض کنم. اگر نتیجه واقعی بهتر شد، چه بهتر.
رفتوآمد وقتی شهر را نمیشناسید فرق دارد
بعد از جاافتادن، رفتوآمد قابلپیشبینی میشود.
مسیرتان را میشناسید.
میدانید چه نوع بلیتی لازم دارید.
رفتوآمدهای غیرضروری را حذف میکنید.
در شروع هیچکدام قطعی نیست.
ممکن است مدام به این مکانها بروید:
خانههایی که برای بازدید انتخاب کردهاید
ادارهها
دانشگاه
بانکها
فروشگاهها
مصاحبههای شغلی
محلههای مختلف
گاهی چون چمدان دارید یا هنوز سیستم حملونقل را خوب نمیشناسید، گزینه گرانتری انتخاب میکنید.
این به معنای غلط بودن بودجه ماهانه رفتوآمدتان نیست؛ بودجه حملونقل دوره ورود باید جدا باشد.
مثال عملی: مهاجرت ۶۰۰۰ یورویی که ۸۳۰۰ یورو شد
فرض کنید نورا هزینه شروع زندگیاش را ۶۰۰۰ یورو برآورد کرده است.
بودجه اولیهاش این است:
هزینه | برآورد اولیه |
|---|---|
مدارک | ۶۰۰ یورو |
پرواز و بار | ۵۰۰ یورو |
اقامت موقت | ۹۰۰ یورو |
ودیعه | ۲۰۰۰ یورو |
اجاره ماه اول | ۱۱۰۰ یورو |
وسایل اولیه | ۹۰۰ یورو |
جمع | ۶۰۰۰ یورو |
بعد واقعیت از راه میرسد:
اقامت موقت بیشتر طول میکشد: ۶۵۰ یورو اضافه
وسایل خانه بیشتر خرج دارند: ۵۰۰ یورو اضافه
رفتوآمد و مراجعههای اداری: ۲۵۰ یورو اضافه
هزینه مدارک بیشتر میشود: ۲۵۰ یورو اضافه
خرید اولیه خوراک و لوازم خانه: ۳۰۰ یورو اضافه
کارمزدهای بانکی و تبدیل ارز: ۱۵۰ یورو اضافه
هزینههای کشور قبلی ادامه پیدا میکند: ۲۰۰ یورو اضافه
جمع جدید:
۸۳۰۰ یورو
یعنی ۲۳۰۰ یورو بیشتر از برنامه اولیه.
نورا کالای لوکسی نخریده؛ فقط هزینه دوره گذار را دستکم گرفته بود.
خطر هزینههای شروع زندگی همین است. این مخارج معمولاً شبیه ولخرجی نیستند؛ خیلی وقتها اجتنابناپذیر به نظر میرسند.
زندگی قبلی شما یکشبه متوقف نمیشود
این نکته دیگری بود که به اندازه کافی دربارهاش فکر نکرده بودم.
مهاجرت لزوماً همان شب زندگی مالی قبلی را خاموش نمیکند.
ممکن است مدتی همچنان هزینه این موارد را بپردازید:
تلفن
بیمه
انبار وسایل
اشتراکها
بازپرداخت بدهی
تعهدات خانوادگی
خانه قبلی
مالیات
گاهی عجیب است: انگار همزمان خرج دو زندگی را میدهید.
قبل از حرکت، صورتحساب چند ماه بانک را بررسی کنید و درباره هر پرداخت تکراری بپرسید:
«آیا این هزینه بعد از مهاجرت قطعاً متوقف میشود؟»
اگر نه، باید در برنامه شروع زندگی جدید حساب شود.
پول شروع زندگی باید از صندوق اضطراری جدا باشد
این تفاوت خیلی مهم است.
اگر صندوق اضطراریتان صرف ودیعه، وسایل آشپزخانه، دو هفته اقامت موقت بیشتر یا هزینه اداری میشود، دیگر چندان صندوق اضطراری نیست.
اینها هزینههای شروعاند. شاید مبلغ دقیقشان را ندانید، اما میدانید احتمالاً وجود خواهند داشت.
من پولم را اینطور تقسیم میکنم:
بودجه شروع زندگی
برای هزینههای قابلانتظار مهاجرت و راهاندازی خانه.
بودجه گذران زندگی تا تثبیت درآمد
برای مخارج ضروری و عادی تا وقتی جریان درآمد پایدار شود.
صندوق اضطراری
برای مشکلات واقعاً غیرمنتظره.
این تقسیمبندی بودجه را روشنتر میکند و مانع میشود با تصور داشتن «۱۰ هزار یورو پسانداز» وارد شوید، بیآنکه بدانید چه بخش بزرگی از آن از قبل خرجش مشخص شده است.
هزینههای شروع زندگی برای دانشجویان میتوانند گمراهکننده باشند
دانشجویان بینالمللی معمولاً با دلیل خوبی روی شهریه تمرکز میکنند، اما شهریه شاید تنها خرج بزرگ پیش از شروع ترم نباشد.
دانشجو ممکن است به پول این موارد هم نیاز داشته باشد:
ودیعه
هزینه اقامت دانشجویی
اقامت موقت
وسایل خواب
وسایل آشپزخانه
حملونقل
بیمه
لوازم درسی
مخارج ثبتنام
اگر بورسیه دارید، دقیق بررسی کنید چه چیزهایی را پوشش میدهد.
بورسیه شهریه لزوماً هزینه زندگی یا راهاندازی اولیه را پرداخت نمیکند.
برنامه مالی باید به این سؤال پاسخ بدهد:
«پیش از دریافت هر نوع درآمد یا حمایت مالی آینده، خودم دقیقاً چقدر پول لازم دارم؟»
زوجها ممکن است صرفهجویی کنند، اما اول کار بیشتر خرج کنند
مهاجرت با همسر یا شریک زندگی، محاسبه هزینه شروع را تغییر میدهد.
ممکن است در هزینههای زیر شریک شوید:
اجاره
قبوض
اینترنت
مبلمان
لوازم مصرفی خانه
این خوب است، ولی از طرف دیگر ممکن است به اینها نیاز داشته باشید:
خانه بزرگتر
ودیعه بیشتر
دو بلیت هواپیما
بار بیشتر
مدارک بیشتر
هزینه بیشتر برای وسایل اولیه
اگر فقط یکی از دو نفر شغل قطعی دارد، پسانداز شاید لازم باشد دوران کاریابی نفر دوم را هم پوشش بدهد.
پس نباید بودجه یک نفر را فقط دو برابر کنید؛ هزینه واقعی شروع زندگی یک خانواده دونفره را حساب کنید.
خانوادهها به حاشیه امن خیلی بیشتری نیاز دارند
برای خانوادهها دوره شروع زندگی میتواند بسیار پرخرجتر باشد.
ممکن است هزینههایی بابت این موارد داشته باشند:
خانه بزرگتر
مراقبت از کودک
نیازهای مدرسه
مبلمان
رفتوآمد
خدمات درمانی
بار اضافه
سفر اضطراری پرهزینهتر
خانوادهها معمولاً نمیتوانند به همان راحتی یک نفر تنها، با حداقل امکانات سر کنند.
یک نفر ممکن است یک ماه در اتاق کوچک موقت بماند؛ خانواده دارای فرزند شاید از روز اول به فضای مناسبتری احتیاج داشته باشد.
برای همین حاشیه اطمینان مالی اهمیت بیشتری پیدا میکند.
اشتباههای رایج در برآورد هزینههای شروع زندگی
حساب کردن هزینه فقط تا لحظه ورود
پیادهشدن از هواپیما پایانِ آمادهسازی زندگی نیست.
دیدن فقط اجاره ماهانه
هنگام مهاجرت، هزینه نقدی اولیه خانه بسیار مهم است.
فرض اینکه خانه مبله همه چیز دارد
اغلب اینطور نیست.
حساب کردن ماه اول مثل یک ماه معمولی
ماه صفر معمولاً گرانتر است.
نادیده گرفتن کارمزدهای کوچک
خرجهای کوچک وقتی همزمان برسند، مبلغ مهمی میشوند.
برداشتن هزینه وسایل اولیه از پول اضطراری
برای دستههای قابلپیشبینی باید بودجه جدا داشت.
فراموش کردن همپوشانی مخارج دو کشور
بعضی خرجهای زندگی قبلی موقتاً ادامه پیدا میکنند.
چیزی که هیچکس درباره هزینههای شروع زندگی نمیگوید
سختترین بخش همیشه خودِ پول نیست؛ زمان پرداخت هزینههاست.
تصور کنید دوشنبه ودیعه میپردازید.
سهشنبه مبلمان میخرید.
چهارشنبه یک هزینه اداری دارید.
پنجشنبه بلیت حملونقل میگیرید.
جمعه مجبورید یک هفته اقامت موقت دیگر پرداخت کنید.
ممکن است در مجموع هنوز پول کافی داشته باشید؛ اما دیدن چند برداشت بزرگ و کوچک در یک هفته میتواند احساس ناامنی مالی ایجاد کند.
برای همین پول شروع زندگی فقط وسیله نمیخرد؛ فرصت تصمیمگرفتن میخرد.
با حاشیه امن کافی میتوانید خانه بد را رد کنید.
برای گزینه بهتر صبر کنید.
آنچه واقعاً لازم دارید بخرید.
غافلگیری اداری را مدیریت کنید.
بدون این حاشیه، همه تصمیمها فوری و اضطراری میشوند.
اینجاست که صحبت با کسی که اخیراً به مقصدتان مهاجرت کرده، واقعاً مفید است.
فقط نپرسید:
«اجاره خانه چقدر است؟»
بپرسید:
«تا وقتی زندگیات حالت عادی پیدا کرد، چقدر خرج کردی؟»
این سؤال خیلی بهتری است.
چکلیست هزینههای شروع زندگی در خارج
پیش از حرکت
درخواستها و مدارک
ترجمه و تأییدیهها
پرواز
بار
بیمه
تعهدات مالی باقیمانده در کشور قبلی
روزهای اول ورود
اقامت موقت
رفتوآمد
سیمکارت و تلفن
قرارهای اداری
خرید اولیه مواد غذایی
مسکن
ودیعه
اجاره اول
قبوض
اینترنت
مبلمان
وسایل خواب
لوازم آشپزخانه
شویندهها
حاشیه امن مالی
مبلغ اضافه برای تبدیل ارز
ذخیره اضافه برای مخارج شروع زندگی
چند ماه هزینه ضروری
صندوق اضطراری جداگانه
پول سفر اضطراری
در آخر یک آزمایش انجام میدهم:
«اگر هزینه شروع زندگی ۲۰ درصد بیشتر از انتظارم باشد چه؟»
اگر برنامه را از هم میپاشاند، ترجیح میدهم حاشیه امن بیشتری داشته باشم.
درسهایی که گرفتم
بزرگترین چیزی که درباره هزینههای شروع زندگی درست نفهمیده بودم، خود کلمه «شروع» بود.
فکر میکردم منظور فقط چند خرید یکباره است.
در واقع باید هزینه فاصله میان زندگی قبلیِ آماده و جاافتاده را تا زندگی جدیدی پرداخت میکردم که هنوز هیچ سازوکاری نداشت.
خانه قبلیتان از قبل حوله داشت.
آشپزخانهتان نمک داشت.
راه رفتوآمد را بلد بودید.
خط تلفن داشتید.
روند کارهای اداری را میشناختید.
با مهاجرت ممکن است لازم باشد همه این سیستمهای کوچک را همزمان از نو بسازید.
به همین دلیل هزینههای شروع زندگی اینقدر فشرده به نظر میرسند.
نتیجهگیری: برای ساختن زندگی بودجه ببندید، نه فقط جابهجایی
اگر میخواهید هزینه مهاجرت را برآورد کنید، بعد از بلیت و اجاره و ودیعه متوقف نشوید.
سؤال دیگری بپرسید:
«برای اینکه زندگی روزمرهام واقعاً راه بیفتد، چقدر هزینه لازم است؟»
اقامت موقت را در نظر بگیرید.
رفتوآمد اولیه را.
وسایل خانه را.
مخارج اداری را.
هزینههای بانکی را.
خرید ماه اول را.
و همپوشانی هزینهها با کشور قبلی را.
بعد این پول را از صندوق اضطراری جدا کنید.
بهجای میانگینهای کلی کشور، از آگهیهای واقعی خانه و قیمتهای محلی روز استفاده کنید.
شرایط مهاجرتی و اداری را در منابع رسمی بررسی کنید.
با کسی که اخیراً به همان شهر مهاجرت کرده حرف بزنید.
بپرسید در دو هفته اول چه چیزهایی خرید.
بپرسید کدام هزینهها غافلگیرش کردند.
بپرسید اقامت موقت چقدر طول کشید.
بپرسید چه زمانی خرجهایش حالت عادی پیدا کردند.
چنین گفتوگویی گاهی از یک محاسبهگر دیگر هزینه زندگی اطلاعات بیشتری به شما میدهد.
آنچه هیچکس درباره هزینه شروع زندگی در خارج به من نگفت، این بود که خودِ سفر گرانترین بخش ماجرا نیست.
بخش پرخرج، تبدیلِ رسیدن به مقصد به یک زندگی روزمره قابلادامه است.
وقتی این را بفهمید، بودجه مهاجرت واقعبینانهتر میشود.
سؤالات متداول
هزینههای شروع زندگی هنگام مهاجرت چیست؟
هزینههای یکباره و دوره گذار برای جاافتادن در مقصد؛ از سفر و اقامت موقت و ودیعه گرفته تا وسایل اولیه، مدارک و دیگر مخارج مربوط به ورود.
چرا ماه اول زندگی در خارج اینقدر گران است؟
چون هزینههای معمول زندگی با خریدها و مخارج یکباره مثل ودیعه، وسایل خانه، رفتوآمد و کارهای اداری همزمان میشوند.
چقدر پول اضافه برای شروع زندگی در خارج کنار بگذارم؟
مبلغ ثابتی برای همه وجود ندارد. اول هزینههای قابلپیشبینی را برآورد کنید و بعد برای طولانیشدن جستوجوی خانه، خریدهای بیشتر و سایر نامعلومیها حاشیه امن بگذارید.
آیا صندوق اضطراری همان بودجه شروع زندگی است؟
خیر. بودجه شروع زندگی مخارج قابلانتظار جابهجایی و جاافتادن را پوشش میدهد. صندوق اضطراری باید برای مشکلات واقعاً غیرمنتظره پس از استقرار باقی بماند.
کدام هزینههای شروع زندگی بیشتر فراموش میشوند؟
اقامت موقت، لوازم خانه، خرید اولیه سوپرمارکت، رفتوآمدهای دوره استقرار، کارمزدهای بانکی، مدارک اضافی و هزینههای ادامهدار کشور قبلی.
آیا دانشجویان در خارج هزینههای اولیه متفاوتی دارند؟
بله. علاوه بر شهریه، ممکن است با ودیعه مسکن، وسایل درسی، بیمه، هزینههای دانشگاه و خریدهای راهاندازی زندگی روبهرو شوند.
چطور هزینه شروع زندگی را دقیقتر برآورد کنم؟
آگهیهای واقعی اجاره را بررسی کنید، خریدهای اولیه را جزءبهجزء بنویسید، هزینههای رسمی روز را چک کنید، ماه صفر را از خرج ماهانه جدا بدانید و با کسی که اخیراً به همان مقصد رفته صحبت کنید.