چرا بعد از یک سال برنامهریزی برای مهاجرت کشور مقصدم را تغییر دادم؟

چرا بعد از یک سال برنامهریزی برای مهاجرت کشور مقصدم را تغییر دادم؟
تقریباً یک سال تمام برنامه زندگیام را با فکر مهاجرت به یک کشور مشخص چیده بودم.
درباره فرصتهای شغلی تحقیق میکردم، پول کنار میگذاشتم، شهرها را با هم مقایسه میکردم، تجربه مهاجرها را در اینترنت دنبال میکردم و در ذهنم تصور میکردم چند ماه اول زندگیام در آن کشور چطور میگذرد.
اما بعد کشور مقصدم را عوض کردم.
نه به این خاطر که آن کشور یکدفعه به جای «بدی» تبدیل شده بود و نه چون یک سال تحقیقم هدر رفته بود. تصمیمم را عوض کردم چون هرچه بررسیهایم عملیتر و دقیقتر شد، بیشتر فهمیدم کشوری را انتخاب کرده بودم که از دور جذاب به نظر میرسید، نه لزوماً کشوری که با زندگی خودم جور باشد.
وقتی برای مهاجرت برنامه میریزید، تغییر کشور مقصد ممکن است این احساس را ایجاد کند که دارید به عقب برمیگردید.
اما همیشه اینطور نیست.
گاهی تغییر تصمیم نشانه این است که تحقیق شما بالاخره به واقعیت نزدیک شده است.
اینها چیزهایی هستند که باعث شدند در انتخابم تجدیدنظر کنم؛ همراه با سؤالهایی که کاش خیلی زودتر از خودم پرسیده بودم.
چرا بعضیها کشور مقصد مهاجرتشان را تغییر میدهند؟
بیشتر آدمها برای انتخاب کشور مقصد، از همان ابتدا سراغ فایل اکسل و جدولهای مقایسه نمیروند.
معمولاً همهچیز با یک علاقه یا احساس شروع میشود.
شاید همیشه آلمان را دوست داشتهاید. شاید تابستانی را در اسپانیا گذراندهاید و از همان موقع به زندگی در آنجا فکر میکنید. شاید کسی را میشناسید که در ایتالیا مسیر شغلی موفقی ساخته یا دهها ویدئو درباره زندگی روزمره در یک کشور تماشا کردهاید.
بعد مرحله برنامهریزی شروع میشود.
اینجاست که ممکن است کشوری که دوست دارید با کشوری که واقعاً برای شما مناسب است فرق پیدا کند.
رایجترین دلایل تجدیدنظر در انتخاب مقصد اینها هستند:
موضوعی که بررسی میکنید | چیزی که ممکن است تصمیم شما را تغییر دهد |
|---|---|
مسیر شغلی | فرصتهای شغلی واقعی و مناسب در حرفه شما کم است |
حقوق | حقوق ناخالص خوب است اما پول چندانی بعد از مخارج باقی نمیماند |
مسکن | اجاره بالاست یا پیدا کردن خانه دشوار است |
زبان | زبان محلی برای کار مهمتر از چیزی است که تصور میکردید |
مهاجرت | شرایط شما با مسیر مهاجرتی کشور دیگری سازگارتر است |
مدارک و صلاحیتهای حرفهای | تأیید مدارک یا دریافت مجوز کار حرفهای مراحل بیشتری دارد |
خانواده | شرایط شغلی همسر یا نیازهای فرزندان با مقصد سازگار نیست |
سبک زندگی | واقعیت زندگی روزمره با انتظارها متفاوت است |
برنامههای بلندمدت | اقامت دائمی در آن کشور دیگر به اندازه قبل جذاب نیست |
برای من نقطه تغییر، کشف یک مشکل بزرگ و ناگهانی نبود.
چند ناسازگاری کوچک بود که کمکم روی هم جمع شدند.
دست از مقایسه کشورها برداشتم و شروع کردم به مقایسه زندگی خودم
اوایل، جستوجوهایم چیزی شبیه اینها بود:
«بهترین کشورها برای مهاجرت»
«بهترین کشورهای اروپایی برای مهاجران»
«آلمان یا اسپانیا»
«کشورهایی با حقوق خوب»
این جستوجوها برای تهیه یک فهرست اولیه از مقصدها مفیدند.
اما برای گرفتن تصمیم نهایی اصلاً کافی نیستند.
کمکم سؤالهایم را عوض کردم.
به جای اینکه بپرسم یک کشور فرصت شغلی خوبی دارد یا نه، آگهیهای استخدام واقعی مربوط به حرفه خودم را جستوجو کردم.
به جای مقایسه میانگین اجارهها، آگهی خانه در محلههایی را باز کردم که واقعاً امکان زندگی در آنها را داشتم.
به جای اینکه بپرسم مردم یک کشور چقدر انگلیسی صحبت میکنند، بررسی کردم کارفرماهای حوزه کاری من چقدر به زبان محلی نیاز دارند.
ناگهان دیگر فقط کشورها را مقایسه نمیکردم.
داشتم شکلهای مختلفی از زندگی احتمالی خودم را کنار هم میگذاشتم.
همین نگاه همهچیز را تغییر داد.
بازار کار از نزدیک شکل دیگری داشت
ممکن است اقتصاد یک کشور قوی باشد، اما بازار کار آن برای حرفه شما چندان مناسب نباشد.
این موضوع بدیهی به نظر میرسد، ولی خیلی راحت از چشم آدم دور میماند.
میخوانید که کشوری کمبود نیروی کار دارد یا صنعت فناوریاش در حال رشد است و تصور میکنید پس فرصتهای شغلی فراوانی در انتظار شماست.
بعد ۳۰ آگهی استخدام واقعی را بررسی میکنید.
شاید نیمی از آنها تسلط کامل به زبان محلی بخواهند.
چند مورد دیگر مدارکی بخواهند که شما ندارید.
بقیه هم شاید عمدتاً در یک شهر گرانقیمت متمرکز باشند.
آنوقت عبارت «بازار کار عالی» دیگر به آن سادگی قبل نیست.
کاری که بیشتر از همه به من کمک کرد، ساده بود.
حدود ۲۰ تا ۳۰ فرصت شغلی را پیدا کردم که واقعاً میتوانستم خودم را در حال درخواست دادن برای آنها تصور کنم و این موارد را نوشتم:
محل شغل
حقوق، در صورت اعلام
شرایط زبانی
سابقه کاری موردنیاز
مدارک تحصیلی یا حرفهای
ثبتنام یا مجوز حرفهای
امکان دورکاری یا کار ترکیبی
بعد همین کار را برای کشور جایگزین انجام دادم.
اینجا بود که بهجای شعارهای تبلیغاتی، الگوهای واقعی را دیدم.
اگر مثلاً بین آلمان، اسپانیا و ایتالیا مردد هستید، نپرسید کدامیک «بهترین شغلها» را دارد.
بپرسید:
کسی با رزومه دقیقاً مشابه من، واقعاً در کجا شانس استخدام شدن دارد؟
عدد حقوق همه واقعیت را نشان نمیداد
حقوق یکی دیگر از دلایلی بود که در ابتدا مقصد اولم را جذاب جلوه میداد.
اما بعد دیگر فقط مبلغ حقوق را مقایسه نکردم و حساب کردم پس از پرداخت هزینهها چقدر برایم میماند.
حقوق سالانه ۵۵ هزار یورو بدون اینکه بدانید در کدام شهر زندگی میکنید، اطلاعات چندانی به شما نمیدهد.
باید این هزینهها را از آن کم کنید:
مالیات و کسورات مربوط
اجاره خانه
قبوض و هزینههای خدماتی
حملونقل
خرید مواد غذایی
بیمه
رفتوآمد روزانه به محل کار
نگهداری از کودک، در صورت نیاز
سفرهای معمول
پسانداز اضطراری
محاسبه مفیدتر این است:
درآمد خالص تخمینی − هزینههای واقعی ماهانه = درآمد قابلاستفاده باقیمانده
حالا میتوانید این عدد را بین شهرهای مختلف مقایسه کنید.
گاهی حقوق کمتر در یک شهر مقرونبهصرفه، کیفیت زندگی بهتری نسبت به حقوق بالاتر در شهری گران فراهم میکند.
عکس این حالت هم ممکن است رخ دهد: پرداخت هزینه بیشتر برای زندگی در یک شهر بزرگ شاید ارزشش را داشته باشد، چون فرصتهای شغلی بهمراتب بهتری در اختیارتان میگذارد.
نکته مهم این بود که دیگر حقوق را پاسخ نهایی نمیدانستم.
حقوق فقط به یکی از عوامل تصمیمگیری تبدیل شد.
اهمیت زبان را کمتر از واقعیت تصور کرده بودم
پیش از مهاجرت خیلی راحت میشود پرسید:
«آیا میتوانم آنجا با انگلیسی زندگی کنم؟»
اما این معیار درستی نیست.
توانایی سفارش دادن غذا، پیدا کردن مسیر در شهر و از پس گفتوگوهای ساده برآمدن، با ساختن یک مسیر شغلی و زندگی اجتماعی فرق دارد.
سؤالهای بهتر اینها هستند:
بدون دانستن زبان محلی میتوانم در مصاحبههای شغلی شرکت کنم؟
چند کارفرمای مناسب در حوزه من به انگلیسی کار میکنند؟
میتوانم راحت با صاحبخانهها صحبت کنم؟
کارهای اداری را چطور انجام میدهم؟
برای خدمات درمانی چه میکنم؟
ارتباطات حرفهای چطور شکل میگیرد؟
چطور با افراد محلی دوست میشوم؟
سه سال بعد برای پیشرفت شغلی چه سطحی از زبان لازم دارم؟
در محیطهای بینالمللی، بهویژه در بعضی صنایع و شهرهای بزرگ، ممکن است انگلیسی خیلی بیشتر از انتظار به کارتان بیاید.
اما بیرون از آن محدوده، تجربه کاملاً متفاوتی داشته باشید.
فهمیدم تا آن موقع بررسی میکردم که آیا میتوانم بهنوعی کارم را راه بیندازم؛ درحالیکه باید میپرسیدم آیا میتوانم زندگی دلخواهم را بسازم.
این تفاوت برایم مهم بود.
مسکن بسیار مهمتر از چیزی شد که انتظار داشتم
وقتی رویای مهاجرت دارید، بررسی مسکن شاید خستهکننده به نظر برسد.
تا وقتی که واقعاً دنبال خانه میگردید.
من به جای خواندن مقالههای میانگین هزینه زندگی، شروع کردم به دیدن آگهیهای واقعی اجاره.
نتیجه چندان خوشایند نبود، اما به دردم خورد.
خانههایی که واقعاً دلم میخواست در آنها زندگی کنم، همیشه با قیمتهایی که تصور کرده بودم پیدا نمیشدند.
بعضی خانههای ارزانتر رفتوآمد طولانی داشتند. بعضی بیش از حد کوچک بودند. در شهرهای محبوب هم رقابت برای اجاره خودش به یک مشکل تبدیل میشد.
برای همین یک آزمایش واقعبینانه برای مسکن طراحی کردم.
برای هر مقصد، ده خانه را جستوجو کردم که واقعاً حاضر بودم اجارهشان کنم.
نه ده خانه از ارزانترین گزینهها.
نه آپارتمانهای لوکس.
ده خانه واقعی و متناسب با درآمد مورد انتظار، محل کار و سبک زندگی من.
بعد اینها را بررسی کردم:
اجاره + قبوض و خدمات + ودیعه + مسیر رفتوآمد + فاصله تا امکانات ضروری روزمره
با این کار تفاوت مقصدها خیلی روشنتر شد.
یک کشور صرفاً به این دلیل که سایتی درباره هزینه زندگی آن را ارزان معرفی میکند، مقرونبهصرفه نیست.
وقتی مقرونبهصرفه است که درآمد شما از پس هزینه خانه و زندگی موردنیازتان در آنجا بربیاید.
مسیر مهاجرتی فقط بخشی از تصمیم بود
اوایل، داشتن شرایط مهاجرت مهمترین سؤال به نظر میرسید.
آیا اصلاً میتوانم به آن کشور بروم؟
واضح است که این سؤال مهمی است.
اما بهمرور سؤال دیگری برایم مهمتر شد:
بعد از رسیدن به آنجا چه اتفاقی میافتد؟
کشورها برای نیروی کار، دانشجویان، خانوادهها و دیگر تازهواردان مسیرهای متفاوتی دارند. شرایط این مسیرها هم تا حد زیادی به تابعیت و وضعیت شخصی متقاضی بستگی دارد.
برای شهروندان اتحادیه اروپا، جابهجایی بین کشورهای عضو تحت قواعد آزادی رفتوآمد انجام میشود؛ هرچند بسته به شرایط و مدت اقامت ممکن است ثبتنام و الزامات دیگری وجود داشته باشد. برای شهروندان خارج از اتحادیه اروپا، رفتن از یک کشور عضو به کشور دیگر ممکن است به مجوز اقامت یا کار جداگانه طبق مقررات ملی نیاز داشته باشد. داشتن اجازه اقامت در یک کشور لزوماً به معنی حق نامحدود زندگی و کار در کشور دیگر نیست.
این موضوع زمانی اهمیت پیدا میکند که با خودتان میگویید:
«اول میروم کشور الف، بعداً به کشور ب نقلمکان میکنم.»
شاید با شرایط شما شدنی باشد. شاید هم کارهای اداری بسیار بیشتری از چیزی که تصور میکنید داشته باشد.
برنامه مهاجرتتان را بر پایه فرضیات نچینید.
قوانین بهروز مربوط به تابعیت، وضعیت اقامت و فعالیت موردنظرتان را از مراجع رسمی بررسی کنید.
فهمیدم انتخاب اولم فقط بر اساس سال اول زندگی بود
احتمالاً بزرگترین اشتباه من همین بود.
روز رسیدن را تصور کرده بودم.
آپارتمانم را تصور کرده بودم.
اولین شغلم را.
اولین آخر هفتهای که در شهر میگشتم.
اما سال پنجم زندگی را تصور نکرده بودم.
این تمرین را انجام دهید:
تصور کنید پنج سال است در کشور مقصدتان زندگی میکنید.
حالا از خودتان بپرسید:
آیا در اینجا مسیر پیشرفت شغلی برای خودم میبینم؟
آیا حقوقم بیشتر خواهد شد؟
آیا دلم میخواهد در بلندمدت به این زبان صحبت کنم؟
آیا میتوانم در اینجا بچه بزرگ کنم؟
آیا همسرم میتواند مسیر شغلی خودش را بسازد؟
آیا از پس هزینه خانهای که در نهایت میخواهم برمیآیم؟
هر چند وقت یکبار میتوانم به دیدن خانوادهام بروم؟
آیا در نهایت اقامت دائم یا شهروندی این کشور را میخواهم؟
اگر مهاجرت به این کشور دیگر برایم هیجانانگیز نبود، باز هم آن را انتخاب میکردم؟
سؤال آخر بهخصوص مهم است.
هیجان مهاجرت از بین میرود.
بالاخره آلمان همان جایی میشود که سهشنبهها خرید روزانهتان را انجام میدهید. اسپانیا جایی میشود که هر روز مسیر خانه تا محل کار را طی میکنید. ایتالیا جایی میشود که با مسائل عادی زندگی سروکار دارید.
جایی را انتخاب کنید که وقتی تازگیاش از بین رفت هم همچنان برای زندگیتان مناسب باشد.
مثال عملی: وقتی آلمان جای اسپانیا را میگیرد یا برعکس
یک فرد متخصص فرضی به نام لنا را تصور کنید.
او یک سال برای مهاجرت به اسپانیا برنامهریزی میکند.
سبک زندگی آنجا را دوست دارد، چند بار به اسپانیا سفر کرده و واقعاً میتواند زندگی خودش را در آن کشور تصور کند.
اما بعد بررسیهایش را بر مسیر شغلی متمرکز میکند.
آگهیهای استخدام حوزه تخصصیاش را جستوجو میکند و میبیند در آلمان فرصتهای بهمراتب بیشتری با تجربه او همخوانی دارند.
آلمان انتخاب اول و احساسی او نبوده است.
اما شروع به مقایسه پیشنهادهای شغلی واقعی، حقوق، مسکن و امکان پیشرفت شغلی بلندمدت میکند.
ناگهان آلمان انتخاب عملیتری به نظر میرسد.
حالا شرایط لنا را تغییر دهیم.
فرض کنید دورکار است، از قبل اسپانیایی بلد است و آبوهوا و زندگی اجتماعی را بیشتر از حداکثر رشد شغلی ارزشگذاری میکند.
در این صورت شاید اسپانیا همچنان انتخاب بهتری باشد.
هیچکدام از این دو تصمیم برای همه درست نیست.
حالا روشن میشود که چرا رتبهبندی مقصدها اینقدر محدودکنندهاند.
کشورهای یکسان برای آدمهای متفاوت به نتیجههای متفاوتی میرسند.
اشتباهات رایجی که هنگام انتخاب کشور مرتکب شدم
علاقهمند شدن به کشور پیش از بررسی زندگی واقعی در آن
لذت بردن از یک کشور در سفر، چیز زیادی درباره کار کردن و پرداخت مخارج زندگی در آنجا به شما نمیگوید.
بررسی میانگین حقوقها
باید حقوق مربوط به حرفه، سابقه کار و شهر موردنظرم را بررسی میکردم.
نگاه کردن به میانگین اجاره
به آگهی خانههای واقعی در محلههایی نیاز داشتم که عملاً امکان زندگی در آنها را داشتم.
دیدن شرایط مهاجرت بهعنوان خط پایان
گرفتن مجوز مهاجرت فقط آغاز راه است.
دستکم گرفتن زبان
اینکه «میشود با انگلیسی از پس کارهای اولیه برآمد» با اینکه «میشود با انگلیسی مسیر شغلی ساخت» فاصله زیادی دارد.
نداشتن برنامه جایگزین
اگر اولین شغلتان خوب پیش نرود چه میکنید؟
کشوری که کارفرماهای جایگزین متعددی دارد، ممکن است مطمئنتر از جایی باشد که تمام آینده شغلیتان به یک شرکت وابسته است.
احساس گناه از تغییر تصمیم
اگر یک سال تحقیق مانع یک مهاجرت نامناسب شود، آن یک سال هدر نرفته است.
چیزی که هیچکس درباره تغییر کشور مقصد به شما نمیگوید
تغییر مقصد ممکن است خجالتآور به نظر برسد.
به دوستانتان گفتهاید قرار است کجا بروید.
درباره محلههای آنجا تحقیق کردهاید.
شاید حتی یادگیری زبانش را شروع کرده باشید.
ممکن است بخشی از تصویرتان از خودتان را با فکر زندگی در آن کشور ساخته باشید.
بعد اطلاعات تازهای پیدا میکنید و کشور دیگری منطقیتر به نظر میرسد.
وسوسه میشوید فقط به خاطر وقتی که تاکنون گذاشتهاید، همان برنامه قبلی را ادامه دهید.
اما آن دوازده ماه گذشته و تمام شده است.
سؤال این است که میخواهید پنج سال آینده را کجا بگذرانید.
تغییر مسیر پس از تحقیق دقیقتر شکست نیست.
اصلاً یکی از کارهایی که تحقیق باید برای شما انجام دهد همین است: امکان تغییر تصمیم بر اساس اطلاعات بهتر.
گفتوگویی که تحقیق اینترنتی جای آن را نمیگیرد
یک جای خالی دیگر هم در تحقیقاتم وجود داشت.
اطلاعات زیادی درباره مهاجران داشتم.
اما به اطلاعات بیشتری از خود مهاجران نیاز داشتم.
وبسایتهای رسمی مرجع درست بررسی شرایط مهاجرت و اقامت هستند.
پایگاههای داده حقوق میتوانند درآمد را تخمین بزنند.
سایتهای اجاره مسکن خانههای موجود را نشان میدهند.
اما هیچکدام نمیتوانند به چنین سؤالهایی پاسخ دهند:
«بعد از شش ماه چه چیزی غافلگیرت کرد؟»
«پیدا کردن شغل اول از چیزی که فکر میکردی سختتر بود؟»
«ماه اول واقعاً چقدر خرج کردی؟»
«از انتخاب آن شهر پشیمان شدی؟»
«زبان محلی چقدر برایت مهم شد؟»
«اگر دوباره شروع میکردی چه کاری را متفاوت انجام میدادی؟»
اینجاست که گفتوگو با یک مهاجر باتجربه میتواند شما را از آزمونوخطاهای زیادی نجات دهد.
بهتر است با کسی حرف بزنید که وضعیتش به شما شباهت دارد: حرفه، مرحله زندگی، کشور مقصد و دلیل مهاجرتش مشابه شماست.
از او نخواهید به جای شما کشور انتخاب کند.
بخواهید فرضهایی را که در ذهن دارید به چالش بکشد.
چکلیست بررسی واقعبینانه کشور مقصد من
اگر امروز دوباره میخواستم کشوری را انتخاب کنم، پیش از تصمیم نهایی این چکلیست را برای دو مقصد اصلی خودم کامل میکردم.
مسیر شغلی
بررسی ۲۰ تا ۳۰ آگهی استخدام واقعی
بررسی سطح زبان محلی موردنیاز
مقایسه حقوقهای واقعبینانه
شناسایی کارفرماهای جایگزین
بررسی تأیید مدارک حرفهای در صورت لزوم
پول و هزینهها
تخمین درآمد خالص دریافتی
بررسی ده خانه واقعی و مناسب برای اجاره
اضافه کردن قبوض و هزینه حملونقل
محاسبه هزینههای خود مهاجرت
ایجاد پسانداز اضطراری
مهاجرت و اقامت
شناسایی مسیر مهاجرتی مربوط به شرایط خودم
بررسی الزامات فعلی از طریق منابع رسمی
بررسی شرایط همسر و خانواده
شناخت شرایط تمدید اقامت یا گزینههای بلندمدت
فرض نکردن اینکه مجوز یک کشور بهطور خودکار در کشور دیگری هم اعتبار دارد
زندگی روزمره
محاسبه زمان واقعی رفتوآمد
بررسی وضعیت خدمات درمانی
در نظر گرفتن آبوهوا در تمام فصلهای سال
بررسی فرصتهای ارتباط اجتماعی
مشخص کردن میزان زبان محلی موردنیاز
آزمون پنجساله
آیا میتوانم در حرفهام پیشرفت کنم؟
آیا همسرم میتواند در حرفهاش پیشرفت کند؟
آیا از پس هزینه سبک زندگی دلخواهم برمیآیم؟
آیا واقعاً میتوانم اینجا زندگی باثباتی بسازم؟
اگر تازگی و هیجان مقصد از بین برود، باز هم همین کشور را انتخاب میکنم؟
اگر مقصد اولتان هنوز بهترین نتیجه را دارد، عالی است.
با اطمینان بسیار بیشتری مهاجرت میکنید.
اگر کشور دیگری نتیجه بهتری دارد، آن را جدی بگیرید.
نتیجهگیری: تغییر کشور مقصد یعنی از صفر شروع نکردهاید
بعد از یک سال برنامهریزی، عوض کردن کشور مقصد در ابتدا شبیه دور ریختن چندین ماه تلاش بود.
اما اینطور نبود.
آن سال به من یاد داد واقعاً از کشور مقصد چه میخواهم.
اوایل، کشورها را بر اساس شهرت، تصویرهای جذاب از سبک زندگی و آمارهای کلی مقایسه میکردم.
اما در پایان داشتم اینها را مقایسه میکردم:
مسیر شغلی من + درآمد من + وضعیت مسکن من + توانایی زبانی من + برنامههای بلندمدت من + زندگی روزمره من
این روش بسیار بهتری برای انتخاب است.
اگر دارید درباره مقصد اولتان شک میکنید، فوراً کنارش نگذارید؛ اما آن احساس را هم نادیده نگیرید.
یک بار دیگر با استفاده از فرصتهای شغلی واقعی، خانههای واقعی و بودجه واقعبینانه مقایسه کنید.
الزامات مهاجرتی را از منابع رسمی بررسی کنید.
بعد با کسی صحبت کنید که در هر یک از مقصدهای مدنظرتان برای خودش زندگی ساخته است.
بپرسید کاش پیش از مهاجرت چه چیزهایی را میدانست.
کشور مقصد باید در برخورد با واقعیت هم همچنان انتخاب مناسبی باقی بماند.
و اگر نماند چه؟
تغییر تصمیمتان پیش از مهاجرت شاید یکی از عاقلانهترین انتخابهایی باشد که میکنید.
سؤالات متداول (FAQ)
آیا تغییر کشور مقصد پیش از مهاجرت طبیعی است؟
بله. هرچه بررسیهایتان دقیقتر شود، ممکن است متوجه شوید کشور دیگری با مسیر شغلی، شرایط مالی، مهارتهای زبانی یا اهداف بلندمدت شما سازگارتر است.
چطور بفهمم کشور اشتباهی را انتخاب کردهام؟
به دنبال ناسازگاریهای تکرارشونده باشید، نه فقط یک نقطهضعف. اگر فرصتهای شغلی، مسکن، زبان، مسائل مالی و برنامههای بلندمدت بهطور مداوم با وضعیت شما جور درنمیآیند، کشور دیگری را با همان معیارها مقایسه کنید.
آیا حقوق باید تعیین کند به کدام کشور مهاجرت کنم؟
خیر. درآمد خالص تخمینی را با هزینههای واقعی مسکن، رفتوآمد و زندگی روزمره مقایسه کنید. حقوق ناخالص بالاتر لزوماً به معنی پول بیشتر پس از هزینهها نیست.
آیا باید کشور مقصد را بر اساس داشتن شرایط مهاجرت انتخاب کنم؟
داشتن شرایط لازم ضروری است، اما نباید تنها معیار باشد. به اتفاقات پس از ورود هم فکر کنید: کار، مسکن، زبان، پیشرفت شغلی، نیازهای خانواده و امکان زندگی بلندمدت.
آیا میتوانم ابتدا به یک کشور اتحادیه اروپا بروم و بعد به کشور دیگری نقلمکان کنم؟
این موضوع به تابعیت و وضعیت اقامت شما بستگی دارد. شهروندان اتحادیه اروپا حقوق گستردهای برای رفتوآمد آزاد دارند که مشمول شرایط مربوط میشود. شهروندان خارج از اتحادیه اروپا ممکن است برای جابهجایی بین کشورهای عضو نیازمند انجام مراحل بیشتری باشند، حتی اگر از قبل بهطور قانونی در یکی از آنها زندگی کنند. شرایط ویژه خودتان را از مراجع رسمی بررسی کنید.
اگر کشور مقصدم را عوض کنم، یک سال برنامهریزی هدر رفته است؟
خیر. تحقیق خوب گاهی باعث تغییر تصمیم میشود. اطلاعاتی که مانع مهاجرت نامناسب شوند، دقیقاً همان کاری را کردهاند که از تحقیق انتظار میرود.
پیش از انتخاب نهایی مقصد باید با چه کسی صحبت کنم؟
کسی را پیدا کنید که همین حالا در کشور موردنظرتان زندگی میکند و حرفه یا شرایط زندگیاش شبیه شماست. تجربه او کمک میکند فرضهایتان درباره شغل، مسکن، زبان و زندگی روزمره را بسنجید؛ چیزهایی که شناخت دقیقشان پیش از رسیدن به مقصد دشوار است.